Vooruit-exe

Op vrijdag 16 november gaat de nieuwe voorstelling van beeldend kunstenaar / theatermaker Kris Verdonck in première. Met een knipoog erbij belooft Kris dat het een ‘wereldhit’ zal worden. Het is in elk geval zo dat Verdonck en zijn kompanen nog intensief verderwerken om I/II/III/IIII te voltooien. De voorstelling is (zoals steeds bij Verdonck) erg beeldend.

Friday the 16th of November will see the premiere of artist / director Kris Verdonck’s new show. He’s already jokingly said that the show will be “a world-wide hit”. However, Verdonck and his crew are indeed working hard to improve I/II/III/IIII, a show which will be very expressive, like all of Verdonck’s previous work.

Hij toont 4 performers die aan een mechanisch systeem hangen. Voorlopig repeteert hij nog met 5 danseressen (en dat zijn niet de minsten: Annabelle Chambon, Alix Eynaudi, Gemma Higginbotham, Nikoleta Rafaelisova en Eveline Van Bauwel) zodat er telkens een zou kunnen worden gewisseld tijdens de tournee. Het bijkomend voordeel, zo vertelde hij me, is dat de danseressen tijdens de repetities ook eens van het podium kunnen stappen om naar het totaalbeeld te kijken en de bewegingen van hun collega’s te evalueren.

What you’ll see is four performers attached to a mechanical device. At the moment he’s rehearsing with five fine dancers (Anabelle Chambon, Alix Eynaudi, Gemma Higginbotham, Nikoleta Rafaelisova and Eveline Van Bauwel) so he always has a replacement while on tour. The added advantage is that each of the dancers can walk off stage and take seat in the hall at the rehearsals to get an idea of the bigger picture and evaluate the moves of their colleagues.

De voorstelling zal uiteindelijk toch heel wat meer dans bevatten dan aanvankelijk gedacht. Verdonck haalt zijn inspiratie onder meer uit ‘Über das Marionettentheater’ van Von Kleist en de klassieke balletten als Het Zwanenmeer. Zijn fascinatie gaat niet in de eerste plaats naar de perfecte synchronie van dit soort ballet, maar eerder naar de mechanische aanpak en de robotische kant ervan. Waarom zou je vrouwen zo willen laten bewegen? Kris Verdonck probeert de fouten in het systeem bloot te leggen. Daar zit de schoonheid volgens hem, waar tussen al de perfectie door plots een fragile mens opduikt.

In the end, the performance will contain more dance than was originally thought. Verdonck took inspiration from ‘Über das Marionettentheater’ by Von Kleist and classical ballet such as Swan Lake. It’s not the perfect synchronicity of it that fascinates him, but the mechanic and almost robotic approach it takes to movement. Why would you want to make women move like that? Kris Verdonck tries to uncover errors in the system. According to him, that’s where the beauty lies; when you see a fragile person amidst all the perfection.

De aanpak van Verdonck is atypisch te noemen, omdat hij de danseressen een grote vrijheid laat in de ontwikkeling van het dansmateriaal. Het gaat hem veel meer over het totaalbeeld, de installatie op zich (ook in het verleden maakte hij heel wat bijzondere installaties waarin performers centraal stonden). Hij vertelde me dan ook dat hij en zijn dramaturge Marianne Van Kerkhoven de grootste moeite hebben om het door de danseressen gegenereerde materiaal vast te houden, reproduceerbaar te maken. Daardoor lijkt elke voorstelling weer een heruitvinding van de vorige, een herinterpretatie ervan. Het materiaal ligt er maar verschuift. I/II/III/IIII is in die visie niet alleen een voorstelling maar ook een niet-reproduceerbare situatie/gebeurtenis en een installatie.

Verdonck’s approach could be called atypical, considering he allows great freedom to his dancers when it comes to developing the choreography. Most of all, he’s interested in the bigger picture, the installation in itself (it’s not the first time he creates an installation to which the performers are central). He also told me that he and his dramaturge Marianne Van Kerkhoven are having great difficulty in holding on to and reproducing the choreography the dancers come up with. That’s why every performance seems like a reinterpretation of the previous one. The choreography is constantly changing. In that sense, I/II/III/IIII is not only a performance, but also an irreproducible situation/event and an installation.