Vooruit-exe

Het nieuwe podiumseizoen in Vooruit begon met twee straffe coproducties: Springville van Miet Warlop en The Farewell van Claire Croizé. Die laatste voorstelling ging trouwens meteen ook in première na een lange repetitieperiode in onze dansstudio en op de scene van de domzaal. (Foto’s: Reinout Hiel)

The new season at Vooruit has kicked off with two impressive co-productions, namely Miet Warlop’s Springville and The Farewell by Claire Croizé. The latter premiered after an extensive rehearsal period in our dance studio and the Domzaal. (Images: Reinout Hiel)

In The Farewell baseert Claire Croizé zich op het gelijknamige stuk van Gustav Mahler (Der Abschied). De muziek is geschreven voor een uitgebreid symfonisch orkest, Claire Croizé staat met haar dans alleen op scène. Het is dus een strijd met ongelijke wapens.

For The Farewell, Claire Croizé drew inspiration from the Mahler piece of the same name, Der Abschied. The score was composed for a large symphony orchestra, but Claire Croizé is on stage all alone: an unequal battle.

Hoe kan de danseres overeind blijven tegenover al die bombast en grote gevoelens van verlies en afscheid? Daar ligt de grote uitdaging die het stuk voor mij in zich draagt. En ik denk dat de Franse choreografe Claire Croizé, al jaren actief in België, goed geplaatst is om een antwoord te formuleren. Croizé is zich namelijk terdege bewust van de slappe koord waarop ze danst. Zo is ze gepassioneerd door de muziek van Mahler, ook haar vorige voorstelling, ‘Affected’, koos al voor diens muziek. En in tegenstelling tot die voorstelling, wil ze het nu niet verstild aanpakken. Nee, Croizé wil dansen. Dans als expressiemiddel, dans als één van de instrumenten van het orkest. Verwacht hier wel geen choreografie als illustratie van de muzikale partituur.

How can the dancer hold her own in the face of all this bravado and big emotions like loss and saying goodbye? To me, that’s the big challenge for this piece. And I think French choreographer Claire Croizé, who has been working in Belgium for years, is the perfect person to formulate an answer to this question. Croizé is extremely aware of the pitfalls of her work. She has a great passion for Mahler’s work, and also used his music in her previous performance, ‘Affected’. As opposed to ‘Affected’, she does not want to take a minimalist approach this time. No, Croizé wants to dance. Dance as a way of expressing oneself. Dance as one of the instruments in the orchestra. But don’t expect a choreography that’s an illustration of sheet music.

Net als het lichtontwerp van Jan Maertens moeten dans (Croizé) en muziek (Mahler) zichzelf autonoom kunnen ontplooien. Soms komt alles samen, dan weer lijken de lijnen van elkaar weg te lopen. Voor de muziekanalyse krijgt ze de hulp van pianist Alain Franco, die eerder al met Anne Teresa De Keersmaeker samenwerkte. Ik ben erg enthousiast over de voorstelling. Lang geleden dat ik zo’n uitmuntende danseres nog met zoveel overgave zag dansen. Nu heb ik niets met de muziek van Gustav Mahler maar dankzij de choreografie van Croizé ontplooide ook het genie van Mahler zich voor me. Croizé munt voor mij uit in haar subtiliteit. Is het eerste deel misschien nog ingehouden, dan blinkt het tweede deel uit in een in de hedendaagse dans nog zelden gezien expressionisme dat zich evenwel nergens verliest. Dat heeft zeker met Croizé zelf te maken, die niet enkel als choreografe maar ook als danseres hier cruciaal is. Het is moeilijk in te beelden dat de choreografe dit hoogst persoonlijke werk door iemand anders zou laten dansen.

Just like Jan Maertens’s lighting design, Croizé’s dance and Mahler’s music have to be able to develop themselves independently. Sometimes everything merges, but then the lines diverge again. She is assisted by the pianist Alain Franco, who previously worked with Anne Teresa De Keersmaeker, for musical analysis. Franco has previously worked with Anne Teresa De Keersmaeker. I feel very enthusiastic about the performance. It’s been a long time since I saw a dancer with such dedication. I’m not really that into Mahler’s music, but thanks to Croizé’s music, I got an insight into Mahler’s genius. To me, Croizé is special for her understated elegancy. The first part is quite subdued, but the second part is alive with an expressionism that is seldom seen in modern dance, but doesn’t derail. This is largely owing to Croizé herself, who is crucial to the piece, not only as a choreographer, but also as a dancer. It’s hard to imagine anyone else dancing the choreographer’s ultimately intimate work.

Het derde en laatste deel, in complete stilte, is een breekpunt. Hier komt de fragiliteit terug op de voorgrond spreekt het contrast met de voorgaande delen. Geen hip en trendy project dus, geen conceptueel stuk, maar fris in zijn balans tussen een klassieke taal en bravoure van uitvoering.Ik had een jaar geleden al een eerste korte try out gezien en besloot toen, geënthousiasmeerd, Vooruit als coproducent het project mee te laten ondersteunen. Mag ik hier ronduit zeggen dat ik trots ben dat Vooruit dit project mee mogelijk heeft gemaakt?

The third and final part, performed in complete silence, is a turning point. Fragility takes centre stage again and contrasts with the previous two parts. This is not a hip and trendy project or a concept piece, but it is fresh in the way it strikes a balance between a classic language and the audacity of the performance. I had already seen a try-out last year and had enthusiastically decided that Vooruit should become a co-producer of this project. Can I just say how proud I am that we helped make this project happen?

Wat een verschil ook met Springville van Miet Warlop. Als double bill konden deze twee voorstellingen niet verder uit mekaar liggen. Dat vind ik goed. Er is geen risico dat het publiek de twee met elkaar tracht te vergelijken of beiden in de weegschaal legt. Op die manier wordt de avond meer een avontuur die je twee hoeken van dezelfde kamer laat zien, en dat is toch het mooie aan kunst als het goed zit.

What a difference with Miet Warlop’s Springville. The shows share a double bill, but are completely different. I like that. You don’t run the risk of the audience constantly comparing the two, or evaluating both of them. This way, the evening becomes an adventure, showing you two corners of the same room, and that’s what’s great about art when it’s right.

Maar goed, Miet dus. Alles begint als een absurdistische slapstick-scène, die hier en daar wat laveert tussen de wereld van Jacques Tati en die van René Magritte. Op de scène staat een kartonnen huis, bewoont door een vreemde, ongedefinieerde man. Die tracht er ‘de dingen’ onder controle te houden, maar ‘de dingen’ leiden hun eigen leven: een langbenige tafel, een vreemde doos met kokerneus, een oververhitte electriciteitskast en een nog vreemdere passant, een reus alias jogger. Klinkt dit allemaal vreemd, dan kan ik enkel zeggen dat het ook allemaal vreemd is, maar ook subtiel, humoristisch en aandoenlijk. Als je bijna dacht dat het mimetheater dood was, dan kan je met Miet Warlop’s Springville terug in de ban geraken van het woordloze, van de onverbloemde fantasie.

But anyway, back to Miet. It all starts like an absurd slapstick sketch, which recalls the work of Jacques Tati and René Magritte. On stage, you’ll see a cardboard house, inhabited by a strange, undefined man. He tries to keep ‘things’ under control, but the ‘things’ are strong-willed. A long-legged table, a weird box with a cylindrical nose, an overheated fuse box and an even weirder passer-by, a giant, a.k.a. runner. This sounds strange, and it is rather strange, but it’s also subtle, funny and touching. If you thought that mime was dead, let Miet Warlop’s wordless, unadulterated fantasy world enchant you.

Wat me nog het meest frappeerde, was de keuze van Warlop om niet voor makkelijk effectbejag te gaan. Zo laat ze de hele voorstelling lang het zaallicht aan, er zijn geen andere lichtstanden waardoor de objecten hun illusies enkel en alleen aan zichzelf te danken hebben… Als toeschouwer ga je ondanks de duidelijke ‘theater’context toch geloven in die vreemdsoortige creaturen. En dan is er nog een tweede keuze van Warlop die maakt dat emotionele verleiding minder evident wordt: er is geen muziek. Op die manier zet ze haar performers, haar objecten, bijna in de kale ruimte, onbeschermd door licht en klank. Dat de voorstelling daarbij technisch wankel is, hoort er ook ergens bij. De apotheose van de voorstelling is erg fragiel en ging ook wel eens de mist in (letterlijk), maar mijns inziens draagt die bric-à-brac mentaliteit bij tot de spanning van het stuk.

What struck me most about this performance was Warlop’s choice to steer clear of cheap effects. The hall lights remain on during the entire performance, so the effects are produced by the objects themselves, and not the light. As a viewer, you start to believe that these strange creatures are real, despite the obvious theatre context. There’s another choice that thwarts emotional seduction: there is no music. This means that Warlop places her performers – her objects – in a virtually bare space, unprotected by light and sound. The fact that the performance is technically unstable is part of the magic. The climax of the show is very fragile and doesn’t always work, but to me, this slipshod vibe is part of the piece’s charm.

Tot daar een wat uitgebreider verslag van de openingsvoorstellingen. Ik kijk graag nog even kort naar de nabije toekomst, maar kort. Beloofd. ik ben blij met de terugkeer van het New Yorkse gezelschap Nature Theater of Oklahoma. Met maar liefst twee voorstellingen op het programma, Rambo Solo (naar Rambo en First Blood) en Romeo & Juliet, zullen ze ons publiek zonder twijfel weer laten proeven van hun frisse, ongecompliceerde aanpak.

That’s it for my in-depth reviews of the opening performances. I’d like to have a quick look at the near future as well. I am very pleased about the return of the New York Nature Theater of Oklahoma. They will be performing two shows, Rambo Solo (based on Rambo and First Blood) and Romeo and Juliet in their fresh and straightforward signature style.

In de maand november stip ik nog graag de tweede voorstelling van Tine Van Aerschot aan. Triple Trooper Trevor Trumpet Girl luidt de titel en ik weet gewoon dat ook deze voorstelling na haar eersteling ‘I have no thoughts and this is one of them’ een schot in de roos zal zijn. Tine is dan wel een Vlaamse, maar haar werk heeft de kwaliteit en integriteit die Europese aandacht verdient. En ja, Vooruit coproduceert dit project. Dat maakt me partijdig maar niet minder enthousiast!

I would also like to tell you about Tine Van Aerschot’s second piece in November. It’s title is Triple Trooper Trevor Trumpet Girl, and I just know that it’s going to be a big success, just like her first, ‘I have no thoughts and this is one of them’. Tine may be Flemish, but her work is high quality, authentic and deserving of international attention. And, you guessed it, Vooruit is co-producing this project. So forgive me if I’m a little bit biased, but I’m just really excited about this show!