Vooruit-exe :

Gilbert Temmerman herdenkingsplechtigheid in Vooruit 27 januari

Tue, 31 Jan 2012 09:46:00 +0100

Op vrijdag 27 januari 2012 vond in de Theaterzaal van Vooruit een herdenking plaats voor Gilbert Temmerman, die op 19 januari op 83-jarige leeftijd is overleden. Gilbert Temmerman, in 1992 benoemd tot Minister van Staat, is oud-burgemeester van de Stad Gent (1989-1994), waar hij ook als gemeenteraadslid (1958-1994) en schepen (1971-1976) actief is geweest voor de partij sp.a (toen nog BSP/SP).

Als burgemeester en ook als voorzitter van de Coöperatieve Vooruit, de eigenaar van het ‘Feestlokaal van Vooruit’, heeft Gilbert zijn zoon Erik gesteund wanneer die hier in het begin van de jaren 1980 een nieuw initiatief uit de grond wou stampen. Samen met een ploeg jonge vrienden (waaronder Rik Vandecaveye) heeft Erik Temmerman in 1982 de werking van kunstencentrum Vooruit opgestart. Erik is jarenlang directeur van Vooruit geweest; in 2007 heeft Stefaan De Ruyck hem opgevolgd. Gilbert is zich voor Kunstencentrum Vooruit blijven inzetten als lid van de Raad van Bestuur en de Algemene Vergadering.

De ploeg van Vooruit is Gilbert Temmerman uiterst erkentelijk voor alles wat hij voor ons gedaan heeft. We hadden hem nog veel willen verwelkomen, nog veel van hem kunnen opsteken. Niet in het minst bij de voorbereiding van ‘100 jaar Vooruit’, het eeuwfeest voor ons gebouw in 2013 (project i.s.m. Amsab-ISG, UGent, IBBT en STAM). We wensen Erik en de hele familie onze innige deelneming.

Het Amsab-Instituut voor Sociale Geschiedenis maakte voor de plechtigheid deze mooie montage van foto’s, film- en videofragmenten over Gilbert Temmerman.

Volg We Strike Back online: chat / tweets / stream van avondprogramma

Mon, 30 Jan 2012 11:39:00 +0100

Iedereen welkom in Vooruit vanaf 15:00 voor infoloketten, duiding en debatten.
Om 20:00 is er een avondprogramma met impressies van artiesten, een terugblik op de stakingsdag (en de actie We Strike back) en een inspirerende afsluitende lezing van Paul Verhaeghe (psycholoog en psychoanalyticus): ‘Inleveren voor of tegen het neoliberalisme?’

Wie niet kan komen, kan via westrikeback.vooruit.be op de voet volgen of meepraten:

Chat: in de namiddag staan experts ter beschikking om via een chatbox een antwoord te bieden op al je vragen.
Tweets: uit de debatten ‘s namiddags worden quotes/impressies gedeeld via Twitter #westrikeback. (Heb je geen account? De Twitter wall op westrikeback.vooruit.be laat iedereen meelezen!) Wie vanop afstand opmerkingen/vragen heeft, kan ze tweeten naar een medewerker van Vooruit die deelneemt aan het debat.
Blog: in blogposts van meer dan 140 letters zullen we uitgebreider verslag doen.
Stream: het avondprogramma wordt gefilmd en integraal gestreamd op westrikeback.vooruit.be en op Facebook. Ook achteraf zul je onze video-opname kunnen bekijken.
DeWereldMorgen.be heeft een tijdelijk redactielokaal in het Café Vooruit, de betrokken reporters verwerken impressies van de staking (zoals bijdragen aan een stakingsfilm) en volgen de actie in Vooruit.
Facebook: heel wat mensen geven feedback op de actie We Strike Back via facebook, voeg gerust opmerkingen toe.

Temidden van hevige discussies over de zin/onzin van de algemene staking vandaagn wil Vooruit een open forum zijn, waar plaats is voor nuance in het stakingsdebat. Met juiste informatie, gefundeerde meningen van diverse sprekers en gesprekken over alternatieve plannen/actiemiddelen willen we het maatschappelijk debat helpen terugbrengen naar de kern van de zaak: hoe realiseren we een transitie naar een duurzame, rechtvaardige samenleving – ook in economisch harde tijden?

We Strike Back op 30 januari. Omdat teamvorming belangrijker wordt

Mon, 23 Jan 2012 16:20:00 +0100

Er woedt een flinke maatschappelijke discussie over de zin of onzin van een algemene staking op 30 januari. Terwijl de vakbonden onverzettelijk de staking verdedigen, reageert de politieke wereld verdeeld. Bij de vorige staking van de overheidsdiensten leken de ambtenaren niet geneigd de stakingsoproep massaal op te volgen. Een eenvoudige bevraging in de onmiddellijke omgeving geeft al evenmin een eenduidig beeld. To strike or not to strike: het is een van de onopgeloste vragen van het moment. Liever dan ons in te graven in een van beide kampen proberen we met Vooruit de discussie open te breken. Op 30 januari staken we onze gewone werkzaamheden om ruimte te creëren voor debat en overleg.

Natuurlijk valt er iets te zeggen voor de stelling dat de gewone man de financiële crisis niet heeft veroorzaakt en dus ook niet hoeft op te draaien voor de gevolgen ervan. Natuurlijk valt het niet te begrijpen dat de banken – soms met instemming van de vakbonden! – nog altijd riante bonussen uitbetalen aan hun medewerkers. Maar evenzeer heeft het geen enkele zin om elke vorm van besparing te weigeren en de overheidsschuld nog verder te laten oplopen, want daarmee schuiven we de hete aardappel door naar de huidige en toekomstige jonge generaties. Moeten we niet heel erg op onze hoede zijn voor een nieuw soort generatieconflict, waarbij de jongere generaties het solidariteitspact tussen ouderen en jongeren in onze sociale zekerheid verbreken? En is de huidige schuldencrisis geen gedroomde aanleiding om ons uit de hand gelopen consumptiegedrag onder de loupe te nemen? Om een halt toe te roepen aan het schaamteloos en ondoordacht opsouperen van de natuurlijke rijkdommen van deze planeet? En zullen we in één moeite ons ook eens afvragen hoe het zit met de Noord-Zuid solidariteit?

Teveel vragen op één grote hoop gooien heeft vaak voor gevolg dat geen enkele vraag beantwoord raakt. Maar soms kunnen vragen maar beantwoord raken als ze binnen een grotere context bekeken worden. Zeker is dat onze geglobaliseerde wereld een versneld transitieproces doormaakt, dat we heel veel moeilijke problemen te lang voor ons uitgeschoven hebben en dat we nu zeer veel gaan moeten oplossen op zeer korte termijn. Elke bedrijfsleider weet: complexe problemen los je op met voldoende uitgebreide en evenwichtig samengestelde teams. Teamvorming zal ook op het brede maatschappelijke vlak steeds belangrijker worden. Met onze actie op 30 januari wil Vooruit precies daaraan een bescheiden bijdrage leveren. Kom naar Vooruit, breng uw vragen, uw suggesties en uw woede mee, wij zorgen voor gesprekspartners!

Kraantjeswater drinken

Tue, 17 Jan 2012 16:28:00 +0100

Vanaf morgen drinken de medewerkers van Vooruit en de artiesten die te gast zijn geen flessenwater meer bij de lunch of wanneer ze hier ’s avonds aan tafel schuiven. In de plaats komen er kannen kraantjeswater op de tafels. (Daarnaast blijven er flessen bruisend water ter beschikking.) Die kleine ingreep die de ecologische voetafdruk van onze werking zal verkleinen is een initiatief van De Groene Vooruit.

Is kraantjeswater gezond?

Net als flessenwater is leidingwater relatief veilig en gezond om te drinken. Om geschikt te zijn voor consumptie, wordt flessenwater op een 20-tal kenmerken getest. Kraantjeswater wordt maar liefst op 60 eigenschappen gecontroleerd. De strenge normen waaraan het water moet voldoen, zijn bij wet vastgelegd. Waterbedrijf TMVW neemt voortdurend stalen op het drinkwaternet en aan de kraan bij klanten om zich van de kwaliteit van het geleverde drinkwater te vergewissen. In Vooruit is het water dat uit de kraan stroomt voor deze gelegenheid nog eens getest, met een uitstekend resultaat.

Bijdrage aan een beter milieu

Door kraantjeswater te drinken, levert de ploeg van Vooruit een bijdrage aan het milieu. Want wie kraantjeswater drinkt, kiest voor:

- Afvalvermindering: 21% van ons afval bestaat uit plastic flessen, blik en brik. Wie kraantjeswater drinkt, vermindert de afvalberg.

- Energiebesparing: de productie en recyclage van verpakkingen vreten niet alleen energie, maar ook water, metaal of andere grondstoffen. Met kraantjeswater bespaar je hierop.

- Minder wegtransport: van de fabriek naar de winkel, van de winkel naar de klant, van de klant naar het containerpark, van het containerpark naar het recyclagebedrijf,... Flessenwater legt nogal wat kilometers af via de weg. Die milieubelasting kun je vermijden door kraantjeswater te drinken.

Stille Voornemens - Davis Freeman trok op uitnodiging van Vooruit de stad in met ‘I made a promise’ / Kris Verdonck liet ‘sleeping cells’ optrekken in ons gebouw

Wed, 11 Jan 2012 15:27:00 +0100

Enkele dagen voor Kerstmis 2011 trok performer Davis Freeman de straat op in Gent met zijn kompaan Jerry Killick, een ploeg medewerkers van Vooruit en een bakfiets vol idealen. Hun missie? Een toevallig publiek uitnodigen om beloftes te doen die hun ecologische voetafdruk zullen beperken (een maand geen vlees eten, een jaar niet vliegen, lokale producten kopen op een boerenmarkt,...) De bakfiets, een impressionant getunede driewieler, zou op eender welke plek in de stad en in no time dienst kunnen doen als preekgestoelte en wodkabar tegelijk.

De twee performers, in maatpak, fietsten gezwind voorop. Daar ietwat onzeker achteraan: wij van Vooruit, die hen nochtans zonder aarzelen gevraagd hadden hun performance 7 promises nu eens niet in een theaterzaal of foyer op te voeren, maar buiten! Waar we ons zo wereldverbeterend mogelijk een plaats zouden zoeken tussen kerstmarkten, winkelstraten en een hoop andere goede doelen. Om zoveel mogelijk voorbijgangers te overtuigen minstens één van zeven persoonlijke beloftes te doen voor een duurzamere wereld. Het regende en het was koud. Onze grootste troef: 40% Vol. Change the world one vodka shot at a time!

Op drie dagen tijd verzamelden we meer dan 500 beloftes en deelden we evenveel shots wodka uit. Of we de wereld een beetje hadden veranderd? We meenden van wel, alleen veel drank misschien – voor 500 namen op papier. En hoe we de beloftemakers zouden controleren? Door hun handtekeningen op facebook te zwieren, alle beloftes publiek te maken en hen te vragen overtuigd een button te dragen: I Made a Promise. Of dat garanties bood op een daling van ieders ecologische voetafdruk? Ook niet natuurlijk. Dat we dus geen controlemechanismen hadden ingebouwd? Euh, nee. Dat het met andere woorden goed mogelijk is dat iedereen zijn voeten zou vegen aan een uitgeregende belofte, gemaakt onder invloed van kerstsfeer en drank? Wat we dan aan het doen waren? Hoe duurzaam zoiets eigenlijk echt is? Slik.

Ander perspectief: we laten elke beloftemaker voor zichzelf bepalen hoe zwaar hij/zij een belofte wil laten doorwegen. Voor Davis Freeman hoeven ze het niet te doen, voor de mooie ogen van zijn assistenten nog veel minder. Maar de gesprekken die we aan de mobiele preekstoel-wodkabar aanknoopten over een betere wereld, die zijn ze niet vergeten?

Dat was de essentie voor ons: honderden verstoringen of openingen in denkpatronen van mensen uitgelokt te hebben – ook bij onszelf. In dialoog gaan over de klimaatcrisis, argumenten met andere argumenten proberen te weerleggen, ontdekken waar je zelf op vastloopt. Er waren mensen die naar eigen zeggen alle voorgestelde beloftes al jaren uit zichzelf nakomen. Anderen hoorden het in Durban donderen. Ook al waren de directe contacten met passanten van korte duur – ze waren wel stuk voor stuk idealistisch, heftig, confronterend, verwarrend. De 7 promises bleken zo een handig middel om vanuit heel concrete actievoorstellen in gesprek te gaan over elkaars positie ten overstaan van duurzaamheid en engagement. Gesprekken die op straat begonnen zijn en wie weet op de vele kerstfeesten daarna opnieuw ter tafel zijn gekomen.

Wat te doen met de mensen bij wie I Made a Promise slechts in gedachten (niet in daden) is blijven nazinderen? We hebben daar geen cijfers over, geen bewijzen. Maar daar schuilt, meen ik, een kiem van verandering: in de conflictsituatie waar je gedachten in verzeilen. Uitgedaagd door een argument, tegengehouden door je eigen idee-fixen en die van je omgeving. Om dan toch op eigen tempo in actie te komen, een stille confrontatie met jezelf aan te gaan. Het is in dat opzicht wellicht tekenend dat het meest controversiële voorstel van Freeman dan toch niet de zevende belofte bleek te zijn: “I promise not have any (more) childeren for the rest of my life” – met 53 handtekeningen. Maar wel de derde: “to be completely silent for 24 hours in the coming week” – met slechts 39 ondertekenaars. Laat het nog een nieuwjaarswens zijn: om naast luidruchtige en cruciale acties ook genoeg stilteplekken over te houden, traagheid en incubatietijd mogelijk te maken.

Vandaar dat we het niet beter konden treffen in Vooruit om, na I Made a Promise, het jaar 2012 in te kunnen zetten met de tien Sleeping Cells die vanaf vandaag tot en met 21 januari verspreid over ons gebouw opgesteld staan. En u simpelweg uit te nodigen om er even uw ogen te sluiten, te ontspannen, een dutje te doen. Theatermaker en beeldend kunstenaar Kris Verdonck bracht deze installaties mee naar aanleiding van zijn voorstelling Exit. “Welke waarde hebben ontspanning, rust, stilte, slaap en luiheid nog in onze geglobaliseerde, kapitalistische maatschappij?” Het is een van de centrale vragen die voor Verdonck aan de basis liggen van Exit – in Vooruit te zien van 19-21 januari. Vergis u dus niet: als u ons de komende tijd af en toe in stilte zult aantreffen, zijn we wellicht rustelozer dan ooit. Of om het nog met Kris Verdonck te zeggen: “Slapen wordt algemeen beschouwd als tijdverspilling. Slaap, op de manier waarop ik het nu bekijk, is iets anarchistisch, niet in destructieve zin, maar gevaarlijk constructief.” U bent gewaarschuwd.

Burgerdemocratie in de maak? Waarom Vooruit G1000 steunt

Wed, 09 Nov 2011 15:13:00 +0100

De crisis is een kans. Om de democratie een nieuw elan te verlenen. Om burgers te betrekken bij de vernieuwing van hun democratie. En om politici de betrokkenheid en prioriteiten van de burgers te doen kennen. (uit het G1000 manifest)

Op vrijdag 11 november komen in Brussel 1000 gewone Belgische burgers samen om te praten over de toekomst van ons land. De G1000, een redelijk gemediatiseerde poging om burgers rechtstreeks bij de politieke besluitvorming te betrekken, kan rekenen op sympathie, meesmuilend leedvermaak, nieuwsgierigheid en cynisme in gelijke porties. De G1000 ontstond uit een mengeling van ongeloof, colère en overmoed bij een handvol mondige burgers die het politieke getreuzel en de amechtige navelstaarderij van onze politieke elite niet meer kon aanzien. Naast de frietrevoluties, de camping 16 en de baardgroeiers en Gentsch volksvermaak leek het de minst ludieke poging om na te denken over een alternatief voor het ontspoorde en machteloze politieke bestel.

Allengs werd ook de G1000 geconfronteerd met het meedogenloos en perspectiefloos niet-denken van media en politiek: het komt van links, het kost teveel geld, het is niet meer nodig want er is een regering op komst, het zal ook weer nergens naar toe gaan, wat baat het, wie zal naar hen luisteren etc. De G1000 wordt door de gevestigde orde graag weggezet als richtingloos geneuzel in de marge, zoals bijna iedere poging om greep de krijgen op de ineenstorting van het ‘systeem’ weggelachen wordt door diegenen die vruchteloos aan het roer van de macht rukken. Week na week worden we geconfronteerd met het theater van het onvermogen op lokaal, regionaal, nationaal, europees en mondiaal niveau: overal legt de klassieke politieke kaste het af tegen een economisch ‘logica’, als ze er al niet door in leven gehouden worden. Specialisten uit alle hoeken van dit krakende continent leggen ons tot bloedens toe uit dat het marktsysteem, de grote economische conglomeraten en de machteloze politiek zich al lemmingen richting afgrond spoeden, driftig grabbelend in de lege schakisten van uiteenvallende staten, verontwaardigd kraaiend dat hen geen schuld treft, neen, ze hebben zelfs erger voorkomen. De wereldwijde chaotische verontwaardiging komt hen voor als de ondankbare kortzichtigheid van het klootjesvolk dat sowieso niet echt beter verdient, toch? Ook hier te lande heerst het cynische en nihilistische eigenbelang van partijen zonder plan, bedrijven en hun groot kwartaalgelijk, desnoods (en tegenwoordig zelfs in de eerste plaats) ten koste van de samenleving in wiens naam veel van die machteloze machthebbers denken te moeten, kunnen of mogen spreken. ‘Niet in onze naam’ riep men nog een tijd terug…

Misschien is de tijd toch gekomen dat ze teruggefloten worden, onze vertegenwoordigers des volks, dat we anderen manieren zoeken om onze samenleving en democratie aan te sturen, dat we greep krijgen op ons eigen leven. Dat we met Arabische lentes, indignados, Straten Generaals, buurtwerkgroepen, transitiebewegingen, middenvelders, studenten en bewuste burgers naar onze bestuurders toestappen en hen uitleggen dat de wereld veranderd is in een gigantisch dorp en dat we ook in dat dorp manieren moeten vinden om samen te leven, niet apart. Dat dit een planeet van mensen is, niet van consumenten en dat deze planeet zijn grenzen heeft en dat die al lang in zicht zijn. En dat er niet moet nagedacht worden in naam van onze kinderen maar vooral in naam van onze kinderens kinderen. Dat gaat dus pijn doen. En heel veel mensen weten en ondervinden dat. Veel verstandige mensen weten ook wat je daar kan aan doen, maar wie in dit continent nu aan de macht is, denkt blijkbaar alleen aan het volgende kwartaal, de volgende verkiezing en “de markt”, dat machtig en ongrijpbaar monster. Terwijl het gewoon over georganiseerde misdaad gaat, witteboordencriminelen die met toestemming van een politiek klasse de samenleving ontwrichten. Die politieke klasse is medeplichtig en slaagt er niet in met alternatieven voor de dag te komen, niet voor het bijsturen van het wilde kapitalisme, niet voor zijn eigen functioneren, niet voor het vastlopend maatschappelijk raderwerk.

De G1000 zal geen komaf maken met dat systeem, maar kan wel helpen om het debat te verleggen naar de échte vragen en tegen de arrogantie van de huidige politieke en economische beslissers, tegen de afkeer van mensen voor hun eigen samenleving, tegen de onverschilligheid én tegen de perceptie ingaan dat engagement van de G1000 neutraal zou (moeten) zijn. De G1000 kan en mag niet neutraal zijn, net als alle andere pogingen die ondernomen worden om het huidige bestel duidelijk te maken dat wild kapitalisme niet de beste manier is om onze democratie te revitaliseren. Het vraagt veel goesting, visie, lef en doorzettingsvermogen om iets nieuws te bedenken. Iets waardoor je mensen weer doet geloven dat ze iets betekenen in hun eigen straat en staat. Iets waardoor de dingen weer leef- en leesbaar worden, waardoor we met minder meer bereiken. En later niet met beschaamde kaken moeten toegeven dat we de generatie waren die het hebben zien gebeuren en die er niets aan gedaan hebben.

U vraagt zich nu misschien af wat een kunstencentrum als Vooruit in dit verband kan, wil of mag doen. Waar wij ons mee moeien en of dat ergens heengaat. Wij denken van wel.

Sinds een aantal jaar geven wij een forum aan mensen met een mening, zetten wij onze schouders onder projecten die bewustwording, discussie en discours stimuleren, samen met veel gelijk- en andersgestemden, academici, middenvelders, specialisten en artiesten. En toch constateren we iedere keer weer dat het niet genoeg is, dat wij ook vanuit onze veilige kunstenhoek niet kunnen blijven debatteren en lijdzaam toekijken hoe onze samenleving door “een samenzwering van idioten” naar de afgrond gereden wordt. U zal de komende maanden en jaren een meer combattieve Vooruit zien, een kunstenhuis waar we net als in onze kunstenwerking met vallen en opstaan zullen leren wat kan, wat werkt, wat helpt en waar gewerkt wordt aan een andere, meer duurzame samenleving. Kunst brengt in het beste geval herkenning, troost, inzicht, actie en engagement voort. Dat helpt soms, maar het is niet genoeg meer. Daarom willen we meer doen. Door verstandige mensen uit te nodigen die ons kunnen vertellen hoe het anders kan. Door het podium te verlaten en de stad in te trekken. Door standpunten in te nemen. Door een betere, meer duurzame organisatie te worden. Door ruimte te geven aan initiatieven die écht op zoek zijn naar verandering, ook en vooral buiten het kunstendiscours. Bijvoorbeeld ook door nu de G1000 te steunen. U kan ook meepraten met de G1000, zelfs als u vrijdag niet naar Brussel gaat. Door deel te nemen aan G-Home of G-Off bijvoorbeeld. Wordt vervolgd…

Jazz&Sounds: momentum voor de creatieve muziek in Gent

Wed, 02 Nov 2011 16:17:00 +0100

Jazz&Sounds Festival – tweede editie – van 17 t/m 19 november 2011 in Kunstencentrum Vooruit, Conservatorium Gent en Muziekcentrum De Bijloke Gent

Jazz&Sounds Festival is een organisatie van Muziekcentrum De Bijloke, Conservatorium (Hogeschool Gent), Gent Jazz Festival (vzw Jazz en Muziek) en Kunstencentrum Vooruit. Het een momentum voor de creatieve muziek in Gent, een podium voor muzikanten en componisten die buiten de lijntjes kleuren en zelf – ook al plaatst de organisatie hen onder die noemer – niet altijd onder het label jazz willen worden gecatalogeerd. Het is een uitnodiging aan wegbereiders en baanbrekers, zowel iconen (Henry Threadgill, Hermeto Pascoal, Egberto Gismonti) als een nieuwe generatie (Robin Verheyen, Lisa Cay Miller, Jazz plays Europe). Welkom op de openingsavond in Vooruit op donderdag 17 november 2011 (met Henry Threadgill, Satoko Fujii’s Ma Do, Hermeto Pascoal, Esa Pietilä & Electric Barbarian).

Een belangrijke drijfveer voor het festival is de synergie tussen opleiding en podium, tussen leren en bevestigen. De rol van het Conservatorium (Hogeschool Gent) is daarin bepalend. Dit jaar presenteert het Conservatorium een Europees project, ‘Jazz plays Europe’, dat jonge muzikanten (o.a. Christian Mendoza) uit 7 landen bij elkaar brengt.

Evenzeer belangrijk is Jazz&Sounds Festival als platform voor de samenwerking en uitwisseling tussen een aantal hoofdspelers in het domein van de jazz (en breder) in Gent: Kunstencentrum Vooruit, Gent Jazz Festival, Muziekcentrum De Bijloke en Conservatorium Gent. Die partners leggen hun expertise samen en bepalen ieder vanuit hun eigenheid wat het festival voor de stad en voor de muziek kan betekenen.

De ambitie die bij de aankondiging van de eerste editie werd geuit, om van dit festival een project te maken waarin verschillende Europese partners betrokken zijn, blijft onverminderd. Deze editie resulteert dit in twee projecten binnen Europalia.Brazil en het Europees project Jazz Plays Europe (i.s.m. JazzLab Series) in het Conservatorium. De Europese samenwerking geeft een internationale dimensie aan Jazz&Sounds Festival en kadert binnen Gent Unesco Creative City of Music.

Herbekijk de lezing door Tim Jackson in Vooruit - Welvaart zonder Groei / Prosperity without Growth

Fri, 28 Oct 2011 15:19:00 +0200

Naar aanleiding van enkele ecologisch geïnspireerde films in het Filmfestival Gent (zoals ‘Under Control’ en ‘One Life’) liet Vooruit de Britse professor Tim Jackson aan het woord op 17 oktober 2011. Jackson doceert Duurzame Ontwikkeling aan de Universiteit van Surrey, is lid van de Britse Raad voor Duurzame Ontwikkeling en de auteur van Welvaart zonder Groei. I.s.m. NoordZuid-beweging, Stad Gent, Oikos, Mo-magazine en Filmfestival Gent.

Inspired by ecologically-themed films at the Ghent Film Festival (such as ‘Under Control’ and ‘One Life’), Vooruit invited British professor Tim Jackson for a talk on October 17th, 2011. Jackson is Sustainable Development professor at the University of Surrey, member of the UK Sustainable Development Commission and the author of Prosperity without Growth. In collaboration with NoordZuid-beweging, Stad Gent, Oikos, Mo magazine and the Ghent Film Festival.

Trends bericht over CultuurInvest steun aan Vooruit spin-off Yesplan

Fri, 07 Oct 2011 15:39:00 +0200

Onder de titel ‘Vooruit verzoent cultuur en ondernemen. Gents kunstencentrum richt commerciële spin-off op’ doet Trends deze week het verhaal van de oprichting van Yesplan (2Rivers nv) door Vooruit en IT-partner Inceptive met ruggensteun van CultuurInvest. Enkele quotes uit het artikel geschreven door Benny Debruyne (Trends 6 oktober 2011):

Een cultuurhuis dat een commercieel softwarebedrijf opricht? Het is opmerkelijk in een sector die sterk afhankelijk van subsidies is. Geholpen door het investeringsfonds CultuurInvest zou Yesplan wel eens een nieuwe trend kunnen zetten in de culturele wereld.

Ondernemers in creatieve sectoren vinden moeilijk kapitaal omdat de investeringen gelden als risicovol, omdat ze hun ideeën niet kunnen omzetten in een deugdelijk businessplan of omdat ze vrezen subsidies te verliezen als ze een beroep doen op de privémarkt. “De overheid redeneerde lange tijd dat subsidies alleen dienen voor wat je privé niet gefinancierd krijgt”, zegt Stefaan De Ruyck, algemeen directeur van Vooruit. “Dat leidde tot een rare situatie: hoe meer privéfinanciering je had, hoe minder subsidies je kreeg. Nu begrijpt de overheid dat je organisaties die zoeken naar nieuwe inkomsten net moet aanmoedigen.” De oprichting van CultuurInvest was een keerpunt: de overheid riep het investeringsfonds in het leven om interessante projecten te financieren en cultureel ondernemerschap te stimuleren.

De culturele sector weet drommels goed dat de besparingen de komende jaren de subsidies zullen doen krimpen. Met het schrikbeeld van de draconische besparingen in Nederland in het achterhoofd en aangespoord door Vlaams minister van Cultuur Joke Schauvliege (CD&V) tot meer ondernemerschap, nemen steeds meer culturele instellingen of ondernemers daarom zelf het initiatief. Vooruit is op dat vlak al jaren een voorloper. Het multidisciplinaire centrum in hartje Gent is minder afhankelijk van subsidies dan veel collega’s omdat ze veel inkomsten genereren uit het Vooruit-gebouw (onder meer door congressen en events te organiseren) en uit het café. Van zijn 7 miljoen euro omzet haalt Vooruit, een ‘kmo’ met een tachtigtal medewerkers en 300.000 bezoekers per jaar, 45 procent uit eigen middelen. Daarnaast heeft Vooruit de afgelopen tien jaar een stevige reputatie opgebouwd als culturele ondernemer. Samen met onderzoeksinstituut IBBT (Interdisciplinair Instituut voor Breedbandtechnologie), bedrijven en universiteiten werden onderzoeksprojecten opgestart voor onder meer draadloze netwerktechnologie en draadloze sensornetwerken. Vooruit trok zulke technologische onderzoeksprojecten zelfs door in zijn artistieke werking. Een voorbeeld daarvan is Transdigital, een internationaal kennisplatform voor kunst, wetenschap en onderzoek met partners in Bergen en Rijsel, dat moet leiden tot workshops en seminaries. Nu gaat Vooruit dus nog een stap verder: het start een commerciële spin-off op.

Het cultuurhuis paste een oud ondernemersadagium toe: een frustratie omtoveren tot businessidee. “ERP-systemen (software om basisprocessen te beheren, nvdr. ) van grote bedrijven zoals SAP en Microsoft zijn te algemeen en duur voor een instelling als Vooruit, terwijl de nicheproducten niet voldeden aan onze criteria”, zegt Wouter Vermeylen, directeur van Yesplan en daarvoor beheerder van infrastructuur en technologie bij Vooruit. Dat was een knoert van een probleem voor een instelling die een sterke operationele ruggengraat nodig heeft. Vooruit organiseert zo’n 2000 evenementen per jaar en voor elk evenement zijn er verschillende mensen bevoegd om de zaal te boeken, de marketing en communicatie te doen, voor materiaal en mensen te zorgen of hotels en transport voor de artiesten in orde te brengen.

Hoe kreeg Vooruit de financiering rond? Vooruit verkocht de software in ruil voor aandelen aan zijn spin-off Yesplan, dat 325.000 euro ophaalde bij CultuurInvest (in de vorm van aandelen en een achtergestelde lening). Externe financiers en banken zorgden voor 425.000 euro bijkomende middelen, het IWT gaf een beurs en ook het Agentschap Ondernemen en incubator Innotek ondersteunden de oprichting. Het bedrijf telt intussen zeven werknemers. De spin-off biedt alleen maar voordelen voor Vooruit: dankzij de boekingssoftware kan het kunstencentrum efficiënter werken. Het personeel besteedt bijvoorbeeld minder tijd aan administratie en kan zich zo concentreren op zijn inhoudelijk werk. Dat verhoogt hun motivatie. Wanneer Vooruit binnen een aantal jaar zijn aandelen verkoopt, rekent het op een stevige winst die het kan investeren in zijn werking of andere spin-offs.

Johan Penson nieuwe eindverantwoordelijke infrastructuur Vooruit

Thu, 22 Sep 2011 16:42:00 +0200

Eerder maakte Vooruit bekend dat Wouter Vermeylen zijn werk als afdelingshoofd infrastructuur zal afronden om zich volledig in te zetten voor Yesplan (2Rivers nv), het bedrijf dat door Vooruit en Inceptive is opgericht om innovatieve event planning software naar de markt te brengen. We mogen nu ook melden wie zijn opvolger wordt: Johan Penson.

Johan Penson heeft zijn sporen ruim verdiend. Bij het Concertgebouw Brugge was hij bij de opstart verantwoordelijk voor de theatertechnische inrichting van het gebouw en werkte hij als chef van de technische ploeg; bij dansgezelschap Rosas was hij als technisch directeur verantwoordelijk voor de productie en de gebouwen. Johan is ook voorzitter van het steunpunt voor producenten, ontwerpers en technici in de cultuursector STEPP (voorheen BASTT).

In Vooruit zal hij het team leiden dat instaat voor het beheer van de infrastructuur (onderhouds-, restauratie- en investeringswerken) en de infrastructurele uitrusting van het gebouw (zowel op gebouwtechnisch als op IT-gebied). Hij zal ook de duurzaamheid en veiligheid van alle installaties waarborgen. Als lid van het directiecomité (‘executief’) van Vooruit, zal Johan mee bouwen aan de missie en algemene doelstellingen van Vooruit.

De ploeg van Vooruit kijkt ernaar uit om spoedig met Johan samen te werken. Wanneer hij precies in Vooruit aan de slag kan, weten we binnenkort.

Meer informatie: bij Stefaan De Ruyck via Caroline Van Peteghem, caroline (at) vooruit (dot) be