“Ik wil een theater dat helder is zonder stom te zijn, dat duidelijk is zonder moraliserend te zijn, dat amoreel is zonder schroom, dat begrijpelijk is zonder kinds te zijn, dat zegt wat het op zijn lever heeft, dat niet verhult maar onthult, dat storend werkt, dat een politieke daad is, dat agressief is, dat me waanzinnig aan het huilen maakt, dat me uitzinnig aan het lachen brengt, dat adembenemend reëel is, dat me ondersteboven gooit, dat me de keel dichtknijpt, dat me niet met rust laat, dat me gelukkig maakt, dat schijt heeft aan academische ethica, estethica, phonetica en logica, dat zijn eigen logos is, dat persoonlijk en exemplarisch is. Dat de waarheid is. En de waarheid ligt niet in het midden.” Wim Van Gansbeke in Etcetera, jg.1, nr 1, januari 1983, p.53.
Op 16 februari 2008 overleed theatercriticus Wim Van Gansbeke. Met dwingende radiostem en scherpe pen bracht hij meer dan twintig jaar verslag uit over het wel en wee van de podiumkunsten. Sinds hij zwijgt, heeft de theaterkritiek een belangrijke stem verloren. Een groep vrienden van Wim, die eerder zijn sonnetten publiceerde, geeft de theatercriticus weer een stem in een nieuwe uitgave. Op 26 augustus 2010 zal een boek verschijnen over de theaterkritiek van Wim Van Gansbeke met als hoofdbrok een uitgebreide bloemlezing van zijn theaterrecensies voor De Morgen en het radioprogramma Happening. Theaterjournalist Wouter Hillaert plaatst het werk van Van Gansbeke in het perspectief van de evoluerende theaterkritiek. Het theaterboek met de voorlopige titel Stomp niet af, stomp terug heeft een beperkte oplage. Wie belangstelling heeft voor deze bijzondere uitgave, kan alvast een exemplaar reserveren.
Read more…
